Hier dan een eerste berichtje vanuit Zweden! Jawel, Zweden, en nog geen Noorwegen. Dat zit zo... Op de eerste avond hier in Johannisholm moest Peter ons vertellen dat de eerste groep niet zou komen. Ook hij had dit pas diezelfde dag gehoord. De reisorganisatie heeft tot het laatst gewacht op eventuele last-minutes, maar het aantal deelnemers bleef steken op vier. Niet genoeg. Jammer genoeg. Dat houdt in dat we volgende week zaterdag pas met rondreizen beginnen. Maar niksen doen we niet hoor. Elke dag om half 8 op en na het ontbijt in de oude bakkerij pakken we de kwast, of de bosmaaier en gaan we huizen in de Zweedse rode verf zetten, de camping verfraaien met bosmaaier en hark, peddels schuren en lakken, hout splijten, spijkers in de kippenschuur slaan en zo het gereedschap een plekje geven en natuurlijk dagelijks grote schoonmaak in de toiletgebouwen. We zijn nergens te mooi voor! Eigenlijk wel leuk werk, zeker omdat we met een gezellig team zijn dit jaar. Veel buitensporters, maar sowieso sportieve mensen, in de brede zin van het woord. En samen elke dag uit eten in het restaurant dat weer in handen is van J'holm zelf. Luxe hoor!

Naast het geklus maken we nog meer mee. Tijdens de wildlife rit hebben we al een eland ontdekt. Maar dit valt volledig in het niet nadat Judith, één van ons team, vorige week lijkbleek uit het bos terugkwam omdat ze tijdens haar ritje op de mtb ineens oog in oog stond met een beer! Niemand hier van ons heeft ooit een beer in het wild gezien in Zweden. Daarom zijn Joost en ik diezelfde avond nog bij Ronald en Natasja in de auto gesprongen en zijn we met de nodige afgunst naar de plek des onheils gereden in de hoop dat meneer beer zich niet al te ver binnen zijn territorium verplaatst had. Maar nee, hij liet zich geen tweede keer zien. Ook bij de beverburcht was het stil. Zoiets moet je ook niet opzoeken natuurlijk.
Ook zijn we met de quads het bos in geweest. De eerste keer als proefpersoon voor de potentiele instructeurs, de tweede keer zelf als potentiele instructeur. Nu kan ik straks zelf de mensen van onze rondreisgroep meenemen op de quads! Naast al dit gemotoriseerde werk mag ik niet vergeten dat we ook al onze kanotocht hebben gevaren en samen met Ronald en zijn groep de mtb-rit hebben gefietst. Dat toen het nog zomer was in Zweden... Inmiddels heeft de herfst zijn intrede gedaan, lijkt het wel. Maar ons motto in Johannisholm luidt: slecht weer bestaat niet, wel slechte kleding... Voordeel van al die regen is dat de knutjes het opgeven. Knutten zijn Zweedse muggen die piepklein zijn, die je niet hoort naderen en genadeloos toeslaan. Zeker bij mij. En ik reageer hier opmerkelijk op dit jaar. Al vlug had ik een hoofd vol bulten. Zo vol, dat ze hier betwijfelden of het echt de muggen wel waren. En zo zat ik op dinsdagmiddag ineens bij de dokter in Venjan, 20 kilometer verderop. Die kon er ook weinig van maken, en zei: It just seems like they really like you. Haha. Hij heeft me pilletjes mee gegeven tegen allergische reacties. Maar of het werkt weet ik niet, want het regent. Al drie dagen, onafgebroken. Maar gelukkig hebben we ons motto nog!

Komende week staat er meer leuks op het programma. Ik mag de mtb-tocht begeleiden en een avond de wildlife rit rijden. En zo nu en dan draai ik bardienst in de bakkerij, die nu dient als een bescheiden kroeg. Zonder tap, zonder frituurpan en met een recordomzet van 6 koffie, 10 thee, 8 bier en 3 cola...!

En dan nu gaat mijn speciale dank uit naar mijn neefje Chris! Wat een leuk berichtje man. En als je nou een goed groot vuur maakt straks op vakantie, dan kan ik je rooksignalen vanaf hier misschien wel zien! We zitten immers allebei in Scandinavië, toch? Dus dat is vlakbij. Veel plezier in Denemarken met Tom en papa en mama.

Verder ook alle anderen bedankt voor jullie berichtjes!

Ha det bra i Holland!

Hopelijk een volgend berichtje vanuit Noorwegen.

Stor kram,
Marieke